Een jaar geleden hadden we de kaarten al in huis en vandaag was het dan zover: Piet Piraat in Veenendaal. Lichtelijk zenuwachtig, maar in vol ornaat gingen we naar theater de Lampegiet waar om 15:15 uur de show begon. Bleek de rode loper uit liggen en allemaal pers aanwezig te zijn, was het de premixe8re!

We zaten perfect op de 6e rij en hebben genoten van een heerlijke show. Alle liedjes van de Piraten top 10 konden we dankzij de CD van Zilvertand moeiteloos meezingen en ook het enige nieuwe nummer Onderwater, zat er snel in.

Leuk, om Piet, Berend, Stientje en Steven nu eens in het echie te zien!

Na afloop was het ook nog feest, want Anne-Fleur kreeg een litteken geschminked en we gingen er nog pannenkoeken eten. Helaas werd Matthijs in een nep-zwaardgevecht echt geraakt en liep Rozemarijn met haar hoofd tegen een statafel, dus redelijk gehavend gingen we weer naar huis, mxe1xe1r….niet zonder nog even bij de Genodigdenhoek te gluren…en ja, hoor: daar stond Piet Piraat en zag ons blij kijken, dus kwam hij even uit zijn VIP-gedeelte naar ons toe om te kletsen, hoe leuk! Matthijs durfde nog wel een handje te geven toen Piet zei: "Hallo, piraat", maar helaas durfde er verder niemand op de foto, dus daarom (voor de bewijsvoering van dit verhaal) een foto van Piet Piraat zonder onze kids.

Een topmiddag!

Bloggen is niet meer zo makkelijk

Als je zo de sneeuwfoto bekijkt bij het openen van de weblog zou je nog kunnen denken dat het een recente foto was… Maar nee, sorry, het is TE lang geleden.

Weer eens tijd voor een herkansing.

Kom ik bij de homepage van weblog aan, ben ik totaal lost! Weet niet eens meer hoe je een nieuw bericht moet schrijven. Dit is dan ook een probeersel om te kijken of het lukt via "snel schrijven". Zal proberen er ook een foto bij te doen.

En dan ben ik wel benieuwd of er nog mensen zijn die sowieso de moeite nog nemen om bij de Taamsjes te kijken. Maar goed, ik doe het eigenlijk meer voor mezelf om een soort digitaal dagboek te hebben, dus viewers maken me eigenlijk niets uit. Maar ze zijn wel leuk!

Tot zover, want als het niet lukt, zit ik nu alles voor niets te schrijven. Als het wel lukt: later (lees: hopelijk) meer.

De hele dag zit ik al naar de stromende regen te kijken. Ik moest er zelfs een paar keer doorheen op de fiets om de kinderen allemaal naar de peuterspeelzaal en school te brengen en te halen. En helaas staat mijn auto al vanaf de eerste vorst- en sneeuwperiode met een lege accu naast het huis. Was nog van alles van plan op mijn vrije ochtend, maar ik had zo geen zin om erop uit te gaan!

Daarom maar even onderstaande foto van zondag 20 december. Wij na een middagje sleexebn in het zandgat. We konden bijna niet meer thuiskomen!

(Met dank aan de buren waar we warme chocomel gingen drinken!)

Mijn oma maakte lang geleden eens de legendarische opmerking dat er Champion (zeg: Sjampion) op een suikerhartje stond, waarom dat nou was. Hoe kon zij ook weten dat je het op z’n engels moest uitspreken, toch? Wat zou ze ervan gedacht hebben dat ook deze, in mijn ogen nostalgische, snoepjes meegaan met hun tijd? Tot mijn verbazing las ik zojuist "SMS me" op mijn roze hartje!

Oh, wat is het heerlijk om dit mee te maken: onze grote meid die zich het lezen en schrijven aan het eigen maken is! Het zogenaamde kwartje is gevallen. B…o…t wordt nu gelezen als Bot! in plaats van Bobo?

Zo leuk om onderstaande krabbels tegen te komen. Duidelijk is denk ik dat ze zaterdag naar zwemles is geweest, maar weten jullie ook wat ze nog meer gedaan heeft? En hoe haar vriendje/vriendinnetje op het andere briefje in het donkergroen heet? Ze schrijft het eigenlijk zo perfect zoals je het hoort en ik vind het goud!

Zo moesten we vanmiddag aan tafel ook zo lachen toen ze zei: "Mam, jij bent de o en ik ben de e". Toen schoof ze naar me toe, gaf me een knuffel en zei: "Oe!" Juf vertelde later dat het een spontane actie van juf geweest was en de kindjes hadden in de kring allemaal met hun buurman moeten knuffelen om zo de oe te maken. Geweldig, we genieten er enorm van! Dat het nog maar lang mag duren!

Oei! En dan verschijnt ergens op het www een heel leuk logje over de Taamsjes en Oei! dan wordt er ook nog gelinkt naar deze pagina! En dan kan het toch niet zo zijn dat het laatste bericht wat hier staat dateert van september 2009?!

Dus maar snel een nieuw logje, dat leest wat recenter voor de nieuwe lezers…

Yvonn, ik vond het ook echt superleuk! Jurixebn begreep maar niet hoe dat nou gegaan was, hoe ik jou nou gezien had. Nou, heel simpel, ik kxe9n jullie gewoon voor mijn gevoel, dus natuurlijk zag ik jullie onmiddelijk aan komen lopen .

En de kinderen waren ‘s avonds thuis nog zxf3 enthousiast dat ze alledrie helemaal blij achter de koh-pjoeter gingen zitten om Joep en Madelief kappertje te zien spelen. Zo leuk! Iedereen blij!

Bedankt voor je heerlijke logje!

En laat dit maar weer eens een goed voornemen zijn van mij om meer te schrijven! Een goed 2010! (En een volgend logje iets meer voor iedereen leesbaar…)

Ik word overvallen door een raar soort emotie. Het zal wel weemoed heten? Ik zag een rondslingerend rompertje. Je weet wel, zo’n schattige van de Hema met een muisje erop. Slik. Mijn kinderen zullen dit niet meer aanhebben. Nooit meer. Het rondslingerende rompertje kwam uit het Teletubbie rugzakje wat ik altijd meenam met een luiertje en billendoekjes. Het rompertje was onlangs vervangen door een onderbroekje en een reservebroek. Want meneer plast sinds een week op het potje. Binnen drie dagen was het gepiept. Waar zus er eerder mee begon en er langer over deed, had Matthijs het snel bekeken. Onder schreeuwend protest dat hij niet durfde en met in de WC rondvliegende druppels omdat hij wel heel nodig moest, heeft hij het nu wel voor elkaar. En wat zijn we trots op hem! Hij plakt stickers bij het leven en vindt zichzelf erg stoer. Maar het rompertjesachtige kleine kindjesschattige is voor mijn gevoel nu een beetje voorbijx85

Oh oh, het is stralend voorjaar en dan kom ik nog eens met herfstfoto’s… Maar omdat ik ze zo mooi vind  toch nog maar geplaatst. Enjoy.

Zijn we creatief of niet?

Tussen de gele tulpen en paastakken in hebben we heerlijk zitten verven en versieren op zaterdagmiddag 16:30 uur. Who cares, wij hadden lol!

Ach die arme Matthijs! Heeft hij vorige week nog een fikse buikgriep gehad (waarvan nu nog dagelijks de overlopende dunne poepluiers), nu vandaag hebben we de eerste waterpokken ontdekt. Hij gaat sinds een maand samen met Anne-Fleur naar de peuterspeelzaal en meteen hing daar de waarschuwing dat er waterpokken heerste. Nou bedankt! We hebben ze! Overigens vinden ze allebei de Bereboot helemaal het einde, zingen ze de hele dag Bereboot-liedjes en kunnen ze niet wachten om er weer naartoe te gaan. Jippie! Hierbij wat foto’s van een waterpokloze Matthijs: